|
Alita de Vries-Salomons neemt afscheid van HZVV dames 1
Maandag 14 Mei 2012
Alita de Vries-Salomons zette zaterdag 28 april een punt achter haar voetbalcarrière. Maar liefst 29 jaar, waarvan 27 jaar in dames 1, was ze actief bij HZVV. Ze maakte veel hoogte- en dieptepunten mee, maar het plezier in de sport stond altijd voorop. Alhoewel ze op 40-jarige leeftijd het niveau van dames 1 nog prima aankan, vindt ze het tijd om te stoppen. Het is mooi geweest. Daags voor haar laatste wedstrijd blikt ze terug op deze indrukwekkende periode.
Door Monique Bons
"Ik heb het voetbal eigenlijk met de paplepel ingegoten gekregen”, begint Alita haar verhaal. ,,Mijn vier broers en beide zussen zaten allemaal op voetbal. Ik ben de jongste van zeven kinderen en trapte vaak samen met mijn broers een balletje op het grasveld voor ons huis. Dat vond ik natuurlijk wel interessant. Een vriendinnetje uit de buurt ging op een gegeven moment op voetbal en toen ben ik er ook op gegaan. Ik heb me nooit hoeven afvragen bij welke club ik zou gaan spelen. De hele familie speelde bij HZVV, dus het was logisch dat ik daar ook zou gaan voetballen. Mijn jongste broer Martin is nog steeds actief bij de club betrokken. Nadat hij jarenlang in het eerste heeft gespeeld, geeft hij nu al weer een hele tijd spitsentraining bij C1".
Alita startte op 11-jarige leeftijd bij het meisjesteam. "Dat was in september 1983. Tegenwoordig zijn er bij de jeugd ook gemengde teams, maar dat was destijds nog niet zo. Meisjes in een jongensteam, nee dat kon echt niet”. Er waren speciale teams voor meisjes vanaf 11 à 12 jaar, terwijl jongens al veel jonger konden starten.
"Na een jaar bij de meisjes gevoetbald te hebben, ging ik over naar de dames junioren”. Alita bleek talent te hebben en kon zich ook bij de dames junioren niet voldoende ontwikkelen. "Henk Hotting, die op dat moment trainer was bij dames 1, vond dat ik in zijn team moest komen voetballen. Hij heeft dispensatie aangevraagd, zodat ik al op 13-jarige leeftijd de overstap kon maken".
Talent
Het talent van de jeugdige voetbalster bleef niet onopgemerkt. "Ik werd in mijn beginperiode bij dames 1 al vrij snel gescout door de Drentse veldselectie. Ik heb zelfs een paar keer meegedaan met de Nederlandse kampioenschappen waar we in de middenmoot zijn geëindigd.” Ook voor het Nederlands team onder 15 jaar werd Alita geselecteerd. ,,Maar dat heb ik net niet gered. Wel kwam ik in de noordelijke selectie terecht. Daar kwam je bij wanneer je tot de betere speelsters uit de Friese, Groningse en Drentse selecties behoorde".
Maar Alita schopte het nog verder. "Ja, inderdaad, ik heb ook nog in het Nederlands elftal voor dames gezeten. Dat was trouwens een ontzettend hectische periode. Ik had een fulltimebaan in Groningen en woonde in Hoogeveen. Voor het Nederlands elftal moest ik één keer in de week naar Zeist. Verder speelde ik nog veldvoetbal en competitie in de zaal en voor de wedstrijden met het Nederlands elftal reisde ik het hele land door. Dat heb ik twee jaar volgehouden. Toen ben ik met het Nederlands elftal gestopt, het werd gewoon teveel".
Alita’s talent bleef bij andere verenigingen ook niet onopgemerkt. "Ik heb veel aanbiedingen van andere clubs gehad. In eerste instantie voelde ik me dan best vereerd, maar uiteindelijk maakte ik de overstap toch liever niet. Bij HZVV speelde ik op hoog niveau én het was lekker dichtbij huis. Bovendien heb ik het er altijd ontzettend naar mijn zin gehad".
Voor het zaalvoetbal zwichtte Alita wel voor een andere club. "Ik ben begonnen in Meppel. Daar heb ik echt heel leuke jaren gehad. Eerst speelden we hoofdklasse en later eerste klasse. Daarna heb ik ook nog een paar seizoenen zaalvoetbal bij de Heerenveense Boys gespeeld. De wedstrijden werden gewoon op een doordeweekse avond gevoetbald. We speelden in plaatsen door heel Nederland en de volgende ochtend moest je gewoon weer vroeg op om naar je werk te gaan".
Positie
Alita begon haar voetballoopbaan als spits, werd later linkshalf en vervolgens mid-mid. ,,En dat is altijd zo gebleven. De laatste tien tot vijftien jaar ben ik een verdedigende middenvelder. Ik heb in die 27 jaar dat ik bij dames 1 zit veel meiden zien komen en gaan. Van de ‘oude garde’ zijn alleen Martine Weinans, Samantha LeFebre en Janny Boer nog over. De twee laatsten spelen door omstandigheden al een poosje niet meer en zij nemen gelijk met mij afscheid, evenals onze keepster Annet Bolk. Samantha heeft twaalf jaar in dames 1 gezeten, Janny tien jaar en Annet zeven of acht jaar".
De meeste speelsters uit HZVV dames 1 verschillen dan ook behoorlijk in leeftijd met Alita. ,,Ik ben 40 en de meeste meiden uit het team zijn rond de 20. Ik ben als het ware een soort moeder voor hen. Veel speelsters komen naar me toe als er iets is, ze weten dat ze altijd bij me terechtkunnen. De meesten accepteren het ook wel als ik kritiek heb. Als er echt iets speelt dan zeg ik er ook wat van en meld het bij de trainer. Op die manier houd je de sfeer goed. Ik heb het de afgelopen jaren ook een beetje op me genomen om de nieuwe meiden wat te coachen. Voor je het voetbalwereldje een beetje kent ben je toch zo een paar jaar verder. Daar begeleid ik de nieuwkomers bij. Bij nieuwe meisjes die niet uit de eigen jeugd van HZVV komen kijk ik altijd eerst een beetje de kat uit de boom".
Blessures
"In al die jaren dat ik gevoetbald heb, heb ik gelukkig maar één keer een ernstige blessure gehad”, vervolgt Alita haar verhaal. "Dat was in 1991. Mijn standbeen werd onder me weggeschopt en ik scheurde mijn enkelbanden. Toch ben ik daar vrij vlot van hersteld. De laatste jaren heb ik wel aardig wat spierblessures gehad. Drie weken geleden nog scheurde ik mijn kuitspier bij een training. De spier voelde al een beetje vreemd aan en liep snel vol. Ik maakte een sprint en hoorde het kraken. De trainer van heren 1 was er meteen bij en volgens hem kon ik het de rest van het seizoen wel vergeten. Ik werd meteen ingetapet en behandeld en dat heeft goed geholpen. Normaal moet je voor een dergelijke blessure toch wel op een hersteltijd van zes tot acht weken rekenen, maar ik ben na drie weken al weer fit en sta morgen dus weer in de basis. Iedereen staat versteld van mijn snelle herstel. Waarschijnlijk komt het omdat ik zo’n goede conditie heb en mijn lichaam verder fit en gezond is. Ik hoop dat mijn kuit zich morgen goed houdt en ik toch een helft mee kan spelen".
Toekomst
"Of ik bang ben dat ik in een zwart gat val als ik gestopt ben met voetbal?” Alita lacht. "Nee hoor, absoluut niet. Ik geef toe dat ik er best wel moeite mee heb gehad om te stoppen. Ik heb ook een paar jaar met het idee rondgelopen. Ik kan het niveau nog wel aan en ik zou best nog wel een paar jaar door kunnen gaan. Maar ik ben het reizen zat, het is nu leuk geweest. Bij een uitwedstrijd zijn we vaak de hele zaterdag onder de pannen en daar heb ik geen zin meer in. Ik heb het zo lang vol kunnen houden omdat mijn zus Gea vaak op onze kinderen past. Zij heeft heel veel voor ons gedaan. Zij ving de kids altijd op, anders had ik dit niet zo lang vol kunnen houden. Zij verdient echt een gouden pluim”, vindt Alita.
"Ik denk dat ik eerst eens even lekker niks ga doen. Heerlijk de zaterdag voor mezelf houden. Nu kan ik tenminste ook eens bij mijn dochters gaan kijken. Die zitten allebei op voetbal. Bij HZVV natuurlijk. Ze zijn trouwens ook allebei Pupil van de Week morgen, tijdens mijn laatste wedstrijd. Manon, de oudste van 11, speelt in D3. Ze is bij een meisjesteam begonnen, maar voor haar ontwikkeling is het beter dat ze met de jongens mee voetbalt. Ze heeft beslist aanleg voor het spel en vindt het ontzettend leuk. Nicole, zij is 8 jaar, is het afgelopen seizoen in F4 begonnen. Het is een gemixt team en ook zij geniet van het spel, maar ze is nog erg speels. Nicole doet ook aan dammen en daar blinkt ze in uit. Ze doet zelfs mee aan het NK dammen. Dat talent heeft ze van haar vader, die damt op eredivisieniveau. Ik ben leidster bij de teams van beide meiden en dat vind ik erg leuk. Er is me ook al gevraagd of ik geen trainer wil worden. Ook dat lijkt me wel een uitdaging. Goede trainers kiezen toch vaak voor een mannenteam. Niet iedere trainer is ook geschikt voor het damesvoetbal. Ze missen vaak toch wat tactisch vermogen. Je moet er als man wel gevoel voor hebben om met vrouwen om te gaan. Het is gewoon anders dan een mannenteam. Ik heb in de loop der jaren veel trainers meegemaakt. Iedere trainer heeft weer zijn eigen kwaliteiten en zijn eigen trainingsopbouw en daar leer je elke keer weer van. Ik ben bij dames 1 begonnen bij Henk Hotting. Hij heeft de dames jarenlang getraind en had echt feeling met het team. Tja, wie hebben we verder nog gehad, Jaap Scholing bijvoorbeeld. Het was de eerste keer dat we zo’n jonge vent als trainer kregen, best spannend dus. Maar dat ging prima en we hebben een bijzonder leuke trainer aan hem gehad". Op dit moment zwaait trainer Jans Bos de scepter bij het eerste damesteam van HZVV.
"Ik blijf voorlopig nog bij hem trainen. Het schijnt beter te zijn voor je lichaam om het op die manier af te bouwen. Daarnaast blijf ik ook nog aan zaalvoetbal doen. Sinds afgelopen seizoen speel ik weer competitie in de zaal. Samantha LeFebre heeft het zaalteam opgericht en we zijn nu kampioen geworden. In het team zit naast Simone Zwiep, Gisela Otten en Martine Weinans van dames 1 nog een aantal meiden van de ‘oude garde’. Verder wil ik weer meer gaan hardlopen en squashen, een heerlijke sport waarin ik lekker helemaal kan losgaan. Plannen genoeg dus, maar ik ga eerst genieten van de vrije zaterdagen en kijken bij mijn dochters. Ik kan terugkijken op een mooie voetbalcarrière. Ik ben in aanraking gekomen met verschillende selecties en dat was een prachtige ervaring. Voor de toekomst ben ik nog een beetje zoekende. Ik denk dat ik eerst maar eens een ‘snuffeljaar’ houd".
Bron: Hoogeveensche Courant
|